ZZ Top: Afterburner Wersja na CD w standardowe wydanie. Ta konkretna edycja została wydana w Europa w wydawnictwie Warner Bros. Records we współpracy z Lone Wolf Productions dnia 25. października 1990.

Kto mógł przewidzieć ogromny sukces wydanego w 1983 roku albumu ELIMINATOR zespołu ZZ Top? "Little Ol' Band from Texas" osiągnęli pięć singli i 10 milionów sprzedanych egzemplarzy, łącząc bluesa i boogie z szeregiem syntezatorów i sekwencerów, a następnie pakując to wszystko na tył Forda Coupe z 1933 roku i udając się tam, gdzie w tym czasie ukrywali się twórcy programów MTV.

Kiedy nadszedł czas na kontynuację, zespół podjął mądrą decyzję biznesową, aby dać swoim nowym fanom więcej tego samego - więcej klawiszy, więcej automatów perkusyjnych, więcej piosenek z jeszcze większą ilością eufemizmów dotyczących aktywności seksualnej. A kiedy już z tym skończyli, dodali jeszcze więcej klawiszy. Zdecydowanie nie byli to ZZ Top twojego wujka - faceci, których wyobrażali sobie jako bluesowych wyczynowców z rodeo, pędzących przez zakurzone ulice teksańskich roadhouse'ów, zamroczonych meskalem, nastawionych na frontier radio i wydychających dym z grilla. AFTERBURNER przedstawił ZZ Top jako dystopijnych jeźdźców ostrzy wznoszących się do sterylnego środowiska ich kosmicznego kompleksu, zamiast biegać po pustyni zabijając szkodniki.

Wciąż udaje im się dać czadu; osiągnęli swój szczyt w "Sleeping Bag", który ma wystarczająco dużo postawy Billy'ego Gibbonsa, aby zrekompensować fakt, że w utworze jest więcej sztucznych dźwięków niż na jakiejkolwiek płycie Depeche Mode, a może nawet na wszystkich płytach Depeche Mode. Wielu zdziwiłoby się, gdyby Frank Beard był nawet obecny na sesji, podczas której nagrywano ten utwór - perkusja była w rzeczywistości grana przez roboty. Ale w tym utworze Gibbons daje nam świetną nową metaforę podniecenia, a jego solo gitarowe pod koniec utworu przypomina nam, jakim złym człowiekiem może być na swoim wybranym toporze.

Ta gitara powraca do gry w balladzie "Rough Boy", wirtualnej przeróbce "Leila" EL LOCO, która do dziś pozostaje cierniem w boku większości fanów starej szkoły ZZ Top. Tak, piosenka ma puls generowany przez Korg i upiorne klawisze autoryzowane przez samą NASA, a wokal Gibbonsa jest miękki i wrażliwy. Ale jego dwie solówki gitarowe dodają topniejącego teksańskiego bluesa do kojącego spokoju syntezatorowego łóżka, na którym te solówki spoczywają. Tak, jest to Gibbons zmniejszony do może 6 lub 7, ale to więcej niż wystarczająco, aby wydobyć utwór z cyfrowego snu.

I kto mógłby zapomnieć o "Velcro Fly"? Nowa metafora seksu w przebraniu peanu na cześć najnowszej mody tanecznej. "Velcro Fly" zawiera coś, co brzmi jak prawdziwa żywa perkusja (zmieszana z automatami perkusyjnymi) i dwie krótkie solówki basowe zintegrowane z innym klawiszowym utworem. Istnieją inne atrakcje - "Woke Up with Wood" (tak, to znaczy to, co myślisz, że znaczy), śpiewany przez Dusty'ego Bakera "Delirious" i inne - które sprawiają, że AFTERBURNER warto posłuchać ponownie po tylu latach.

Nie jest to behemot, jakim był ELIMINATOR, ale to nie z powodu braku wysiłku lub braku elektroniki.

Album sięga do gatunku Rock, Blues, Hard Rock, Blues-Rock, Arena Rock i Texas Blues.