Metallica: Ride The Lightning Wersja na CD w standardowe wydanie. Ta konkretna edycja została wydana w Europa i Wielka Brytania w wydawnictwie Vertigo we współpracy z Phonogram dnia 12. września 2016.

Co za milowy krok: Metallica w 1984 roku wciąż byli częścią metalowego podziemia, ale wraz z drugim albumem Ride The Lightning wyraźnie zmierzali już ku większym rzeczom. Płyta została wydana 27 lipca 1984 roku, oto jej historia.

Z Kill 'Em All, trzej Kalifornijczycy i Duńczyk dostarczyli początkową iskrę dla thrash metalu w poprzednim roku, brutalny i precyzyjny manifest nowej ery dla wszystkich headbangerów. Na następcy pokazują zadziwiający rozwój muzyczny, ale nadal są wybuchowi. W tym momencie żaden z muzyków nie ma więcej niż 22 lata, a ta poprawa jest głównie zasługą dwóch "nowych" współzałożycieli: Basista Cliff Burton i gitarzysta prowadzący Kirk Hammett nie byli jeszcze częścią składu, gdy powstawały utwory Kill 'Em All. Tym razem mogli wziąć udział i współtworzyli sześć (Cliff) i cztery (Kirk) z ośmiu utworów. (Nawet były kolega Dave Mustaine, który został wyrzucony przed Kill 'Em All, a później założył Megadeth, otrzymał dwa kredyty).

Szczególnie Cliff Burton, najstarszy z całej czwórki, zaznacza swoją obecność. Oczywiście dwaj główni autorzy piosenek, Lars Ulrich i James Hetfield, dojrzeli od czasu debiutu, ale szerokie spektrum muzyczne Cliffa, które wykracza poza młodzieńcze bujanie, wyraźnie zapewnia większą głębię i różnorodność. Uczy swoich kolegów podstaw teorii muzyki, co pozostali wielokrotnie podkreślają w kolejnych dekadach.

Przede wszystkim zauważalne jest, że na Ride The Lightning, Metallica nie kładą pedału na metal jak na swoim debiucie. Ogólnie rzecz biorąc, jest tu więcej różnorodności, bardziej rozbudowane aranżacje, zmiany tempa, stompery w średnim tempie, gitary akustyczne, fragmenty instrumentalne i bardziej polifoniczne wokale. Hetfield oczywiście nadal krzyczy, bo metal musi płynąć, ale robi to lepiej niż wcześniej. Nikt nie spodziewał się klasycznie zainspirowanego intro do Fight Fire With Fire, które brzmi jak zespół kameralny z gitarami akustycznymi. Oczywiście nie zmienia to faktu, że po 40 sekundach zaczyna się potężny thrashowy riff, który nawet przewyższa ryk z pierwszego albumu. Ale po kolei....

Rezultatem jest osiem utworów, które są częścią dzisiejszych metalowych zszywek: Wspomniany wcześniej Fight Fire With Fire łączy w sobie klasyczne intro, wysokiej jakości thrashowe riffy i wyrafinowane harmonie gitarowe; lirycznie Hetfield wciąż podróżuje po wodach czasu, śpiewając, tak jak powinien, o apokalipsie. Wartko maszerujący utwór tytułowy Ride The Lightning skręca mięśnie karku, podczas gdy zespół muzycznie podkręca temperaturę: złożony numer trwa sześć minut z wieloma częściami i majestatyczną sekcją solową, w której Kirk pokazuje swoją klasę. Tym razem tematem przewodnim jest śmierć skazańca na krześle elektrycznym, co przypomina nieco odę Iron Maiden Hallowed Be Thy Name. (Nikt nie mówił, że chodzi o "błyszczących szczęśliwych ludzi").



Album sięga do gatunku Rock, Thrash Metal i Speed Metal.