Jamiroquai: High Times (Singles 1992–2006) Wersja na CD w zremasterowane wydanie. Ta konkretna edycja została wydana w Europa w wydawnictwie Columbia we współpracy z Sony BMG Music Entertainment roku 2008.

Piętnaście lat na szczycie to długi czas, niezależnie od branży. W branży muzycznej utrzymanie się na szczycie przez ponad dekadę jest prawie niemożliwe. Wielu artystów zaczyna jako obiecujący nowicjusze z dużą ilością pochwał, ale tylko nielicznym udaje się sprostać wysokim oczekiwaniom. Jay Kay, obecnie 37-letni i lepiej znany jako Jamiroquai, dokonał tego. Po piętnastu latach w branży, 159 tygodniach na brytyjskiej liście przebojów singli, 232 tygodniach na liście przebojów albumów, ponad dwudziestu milionach sprzedanych albumów i pięciu gigantycznych światowych trasach koncertowych, podczas których zagrał dla pięciu milionów ludzi w 38 krajach, jest obecnie uważany za międzynarodową ikonę popu.

Dodajmy do tego sześć multi-platynowych albumów, pięć nagród MTV, Grammy, nagrodę Ivor Novello i mnóstwo sensacyjnych nagłówków w brytyjskiej prasie tabloidowej. U szczytu jego kariery ukazuje się właśnie "High Times: Singles 1992 - 2006", kolekcja singli, która w zwięzły sposób podsumowuje dorobek Jamiroquaii zawiera wszystkie utwory, które ukształtowały niepowtarzalny styl dźwiękowy Jaya Kaya - rare-groove-meets-wacky-disco.

Kay i zespół przez lata wahali się, czy wydać album z największymi przebojami. Największe hity Jamiroquai nie powinny być tylko kilkoma hitami z pierwszej dziesiątki i kilkoma wybranymi dodatkowymi utworami. Po sześciu świetnych albumach z wieloma świetnymi singlami, w końcu poczuli się gotowi na projekt best-of - i skończyło się na tym, że mieli do wyboru więcej utworów, niż zmieściłoby się na albumie.

Od pioniera acid jazzowej rewolucji wczesnych lat 90. do jednego z najbardziej przełomowych muzyków swojego pokolenia. Od squatu w Ealing, w zachodnim Londynie, do bujnej wiejskiej posiadłości w idyllicznym Buckinghamshire. Od deskorolki do garażu pełnego Ferrari. Pierwsze piętnaście lat historii Jamiroquai jest legendarne. A co ważniejsze, od ciężkiego, mosiężnego retro funku wczesnych lat po groovy, sprytny dźwięk disco zaprojektowany na komputerze, muzyka Kaya zapewniła genialną ścieżkę dźwiękową dla ponad dekady historii muzyki pop.

Wracając do Ealing: W 1992 roku, Jamiroquais "When You Gonna Learn" został wydany w wytwórni "Acid Jazz" i zapoczątkował wielką karierę muzyczną i nowy gatunek muzyki pop. Jazz funk w stylu vintage Jaya Kaya z rogami, smyczkami i pełnym pasji ekologicznym przesłaniem, które wyprzedziło swoje czasy, przywróciło rzadki groove w centrum uwagi szerokiej publiczności, nadało anonimowej scenie tanecznej twarz i sprawiło, że acid jazz nie był już tylko nazwą wytwórni, ale stał się synonimem nowego stylu muzycznego. Świat poznał Jaya Kaya, szalonego tancerza w futrzanej czapce, i szybko o nim nie zapomni.

W oparciu o singiel, EMI Publishing wyciągnęło książeczkę czekową, a Sony Records zaoferowało legendarną już umowę na osiem albumów. Jay Kay z niej skorzystał. Prasa muzyczna nazwała Kaya "Stevie Wonder wannabe", a on odparł, że porównanie było "pochlebne, całkowicie fałszywe, ale przede wszystkim nudne". Położono podwaliny pod relację miłości i nienawiści między Jamiroquai a brytyjską prasą, która trwała wiele lat.

Obelgi na temat jego kapeluszy, stylu tańca, osobliwej interpretacji funku czy haseł "Save The Planet" - w 1993 roku wyśmiewano cię, gdy śpiewałeś o eksploatacji planety, wzywałeś do natychmiastowego zakończenia niesprawiedliwych wojen i umorzenia długów dla Trzeciego Świata, Dziś dostaje się za to tytuł szlachecki - Jay Kay i zespół niewiele się tym przejmowali, ponieważ ich fani byli po ich stronie i sprawili, że antywojenny hymn "Too Young To Die" stał się hitem pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, a album "Emergency On Plant Earth" odniósł sukces numer jeden i był najlepiej sprzedającym się debiutanckim albumem roku.

Rok później ukazał się drugi album "Return Of The Space Cowboy", a Jamiroquai znaleźli swoją własną niszę. Jamiroquai poruszali tematy takie jak nadużywanie narkotyków, opustoszenie śródmiejskich przestrzeni publicznych i wynikającą z tego osobistą frustrację, stając się ojcami chrzestnymi brytyjskiej sceny muzyki miejskiej. Piosenka "Return Of The Space Cowboy" jest nadal najczęściej odtwarzanym utworem wszechczasów w definiującej gatunek londyńskiej stacji radiowej Kiss FM.

Trzeci album "Travelling Without Moving" został wydany w 1997 roku i ostatecznie katapultował utalentowanego tancerza Jamiroquai i jego latającą sofę na międzynarodowy Olimp muzyki pop. Wszystko ułożyło się na swoim miejscu. Muzycznie Jamiroquai był lepszy niż kiedykolwiek, Kay znacznie rozwinął swoje umiejętności pisania piosenek, a dzięki hymnom imprezowym, takim jak "High Times", "Alright", "Cosmic Girl" i oczywiście "Virtual Insanity", piosence traktującej o niebezpieczeństwach klonowania, której towarzyszył definiujący styl teledysk, zespół Jamiroquai stał się globalnym fenomenem.

Zanim emocje stopniowo opadły i zespół był w stanie podsumować, album, single i teledysk "Virtual Insanity" (wyreżyserowany przez Jonathana Glazera na podstawie pomysłu Kaya) zdobyły pięć nagród MTV, Grammy i nagrodę Ivor Novello. Ale to nie wszystko: Jamiroquai znalazł się na okładce USA Today i sprzedał ponad milion albumów w USA.

Od tego czasu Jamiroquai stał się integralną częścią list przebojów, nagłówków brytyjskiej prasy i telewizji muzycznej. Jednak droga nie zawsze była łatwa, a nagrody i wyróżnienia w żadnym wypadku nie były nieprzerwane. Chociaż Jamiroquai był najbardziej udanym brytyjskim eksportem muzycznym lat 90. po Oasis i Spice Girls, oficjalne wsparcie czasami pozostawiało wiele do życzenia. Jay Kay był piętnastokrotnie nominowany do nagrody Brit Award, ale nigdy jej nie zdobył. Ale statek Jamiroquai jest "wciąż na kursie", jak to ujął sam Kay, "ponieważ jest solidnie zbudowany i wykonany z doskonałego drewna".

Bezwarunkowa pasja Kaya do groove'u poprowadziła frontmana Jamiroquai bezpiecznie przez wzloty i upadki międzynarodowego biznesu pop. Mainstreamowe gusta muzyczne czasem były po jego stronie, a czasem nie, koledzy z zespołu opuszczali grupę w sporach i nie brakowało rock'n'rollowych ekscesów tekstowych, ale patrząc wstecz wydaje się, że Jay Kay po prostu wyrósł z wyzwań.

Po dramatycznym odejściu basisty Stuarta Zendera w 1998 roku ukazał się "Synkronised", jeden z najmocniejszych albumów Jamiroquai w historii, zawierający single "Canned Heat" i brytyjski hit numer jeden "Deeper Underground". Jakiś czas później, gdy życie prywatne Kaya było szczegółowo omawiane na pierwszych stronach tabloidów w Anglii, wydał on klubowy klasyk "Little L" i imponujący album taneczny "A Funk Odyssey", który został wydany w 2001 roku i stał się drugim najlepiej sprzedającym się albumem w jego karierze.

W 2005 roku Jamiroquai w końcu zostawił za sobą swoją trudną przeszłość i powrócił z albumem "Dynamite", który nie tylko przyniósł mu najlepsze recenzje w karierze, ale także drugą nominację do nagrody Grammy za nieoszlifowany główny singiel "Feels Just Like It Should".

Co prowadzi nas do teraźniejszości i pytania, co może nastąpić po takim katalogu hitów definiujących gatunek. Cóż, nowe utwory "Runaway" i "Radio" mają to wszystko i podkreślają pewną siebie obietnicę Kaya, że wciąż ma "wiele planów".

"Oczywiście presja jest duża, gdy trzeba napisać dwa nowe utwory na album z największymi przebojami, ale myślę, że nam się udało" - mówi Kay o inspirowanym disco "Runaway" i bezkompromisowo rockowym "Radio". "Jesteśmy więcej niż zadowoleni z tych piosenek. Napisaliśmy i nagraliśmy je instynktownie i bez większego zastanowienia...".

"'Radio' to mała piosenka, która jest po prostu zabawna. Opowiada o spotkaniu miłej młodej damy, a następnie odkryciu, że tak naprawdę bardziej interesują ją dziewczyny niż chłopcy. Zostawmy to tak." "Runaway", utwór disco, jest nieco poważniejszy. "Podoba mi się ta tematyka. To uczucia, z którymi każdy może się identyfikować. Czasami po prostu chcesz uciec i uwolnić się od presji, która na tobie ciąży".

Nawiasem mówiąc, fani i krytycy mogą się zrelaksować: "High Times: Singles 1992-2006" jest pomyślany jako album z największymi przebojami, część pierwsza; Kay nie chce jeszcze myśleć o emeryturze.

"Dobrze jest dokonać podsumowania", mówi Kay. "Zamknąłem jeden rozdział mojej kariery i jestem gotowy na następny. Ukończyliśmy wiele utworów, które brzmią zupełnie inaczej niż to, co robiliśmy wcześniej. To naprawdę ekscytujące. Więc sensowne jest wydanie albumu z największymi przebojami właśnie teraz. Teraz jest właściwy czas - zanim rozpocznie się kolejna faza".

Fakt, że Kay już planuje kolejny rozdział sagi Jamiroquai jest zdecydowanie dobrą wiadomością. Nie tylko dlatego, że należy do ginącej rasy: prawdziwej gwiazdy rocka, która ma odświeżająco nieskromną słabość do włoskich samochodów sportowych i uruchomiła własną linię mody z luksusową marką Hugo Boss. I nie tylko ma wyraźne ego, ale jest także wielkim przyjacielem wolności słowa. Trzeba go za to kochać w czasach, gdy nawet najbardziej nieszkodliwy dźwięk musi być podwójnie i potrójnie sprawdzony i zatwierdzony. Ale przede wszystkim każdy utwór na "High Times: The Singles 1992 - 2006" przypomina nam, że życie bez muzyki Jamiroquai byłoby z pewnością o wiele bardziej monotonne.

Album sięga do gatunku Muzyka elektroniczna, Jazz, Fusion, Jazz-Funk i Acid Jazz.